Οι μαθητές της Ε' φτιάχνουν κινούμενα σχέδια...

Η Άννα και η Χρύσα από το Ε2 δημιούργησαν το παρακάτω κινούμενο σχέδιο που το ονόμασαν "Λάβα" για το μάθημα Τ.Π.Ε. χρησιμοποιώντας το πρόγραμμα Pencil.



Η Κατερίνα και ο Θάνος από το Ε2 έδωσαν στο κινούμενο σχέδιο τους τον τίτλο "Λουλούδια":



Και ο Αλέξανδρος από το Ε1 έφτιαξε τον "'Ανθρωπο":



Δοκίμασε κι εσύ να φτιάξεις το δικό σου κινούμενο σχέδιο. Μπορείς να κατεβάσεις το πρόγραμμα από εδώ!

Χρόνια πολλά γλυκιά μανούλα!!!

Στην αρχαία Ελλάδα, μια γιορτή ανοιξιάτικη ήταν αφιερωμένη στη Θεά Γαία (Μητέρα Γη), μητέρα των θεών και των ανθρώπων. Αυτή ήταν και η πρώτη μορφή εορτασμού της Μητέρας. 

Τη γιορτή αυτή διαδέχθηκε η γιορτή η αφιερωμένη στην κόρη της Γαίας, τη Ρέα. Η Ρέα ήταν η σύζυγος του Κρόνου και η Μητέρα του Δία και όλων των Θεών της αρχαίας Ελλάδας. 

Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, συναντάμε τη Γιορτή της Μητέρας ως γιορτή αφιερωμένη στη Θεά Κυβέλη, που γινόταν κάθε Μάρτιο. 

Στη συνέχεια, φτάνουμε στην Αγγλία του 15ου-16ου αι. μ.Χ., όπου γιορταζόταν η "Mothering Sunday", δηλ. η "Κυριακή της Μητέρας", την 4η Κυριακή της Σαρακοστής, και ήταν αφιερωμένη στις μητέρες. Εκείνη τη μέρα όλοι οι υπηρέτες έπαιρναν από τα αφεντικά τους μία μέρα άδεια, για να επισκεφτούν τα σπίτια τους και να περάσουν την μέρα τους μαζί με τις μητέρες τους. 

Anna Marie Jarvis

Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στις αρχές του 20ού αιώνα, η δασκάλα Άννα Τζάρβις (Anna Jarvis) από τη Φιλαδέλφεια, αγωνίστηκε για την καθιέρωση της Γιορτής της Μητέρας, τη 2η Κυριακή του Μαΐου. Ήθελε να τιμήσει τη μητέρα της που αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Νοτίων και Βορείων Αμερικανών μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου το 1864. Οι αγώνες της Άννας Τζάρβις δικαιώθηκαν το 1914, όταν το Κογκρέσο όρισε την επίσημη εθνική Γιορτή της Μητέρας τη γιορτή αυτή. 

Στην Ελλάδα, γιορτάστηκε για πρώτη φορά η Γιορτή της Μητέρας στις 2 Φεβρουαρίου του 1929, για να συνδυαστεί η Γιορτή αυτή με τη χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής. Τελικά, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η γιορτή μεταφέρθηκε από τις 2 Φεβρουαρίου στη 2η Κυριακή του Μαΐου. 

Εμείς, όμως, να δείχνουμε την αγάπη μας στη Μάνα μας όχι μόνο τη 2η Κυριακή του Μαΐου, αλλά κάθε μέρα και κάθε στιγμή, όπως και εκείνη μας δείχνει την αγάπη της κάθε στιγμή. Ανθοδέσμες, γλάστρες, σοκολατάκια είναι ασήμαντα δώρα μπροστά σε ένα φιλί και μια σφιχτή αγκαλιά που θα δίνουμε κάθε μέρα στη μάνα μας. (πηγή users.sch.gr. Θα βρείτε ακόμα, πληροφορίες για την Μητέρα στην Τέχνη και τη Λογοτεχνία.) 

"Η καρδιά της Μάνας", Άγγελος Βλάχος 

Ένα παιδί, μοναχοπαίδι αγόρι, 

αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη. 

-Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά, 

μ' αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου, 

της μάνας σου να φέρεις την καρδιά

 να ρίξω να την φάει το σκυλί μου. 

Τρέχει ο νιός, τη μάνα του σκοτώνει 

και την καρδιά τραβά και ξεριζώνει 

και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει 

και πέφτει ο νιός κατάχαμα με δαύτη. 

Κυλάει ο γιός και η καρδιά κυλάει 

και την ακούει να κλαίει και να μιλάει. 

Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει: 

-Εχτύπησες, αγόρι μου;…και κλαίει! 

Στο σχολείο μας οι μαθητές υπό τις οδηγίες του καθ. Εικαστικών κου Ευστάθιου Πηλιχού δημιούργησαν τις παρακάτω κατασκευές:

Καλή Πρωτομαγιά!

Με αφορμή τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς οι μαθητές του Β'2 τμήματος - με συντονίστρια τη δασκάλα τους κα Πριμηκύριου Ευαγγελία - κατασκεύασαν μαγιάτικα στεφάνια, όπως ορίζουν τα ήθη και τα έθιμα του τόπου μας, με επιθυμία τους να στολίσουν τους χώρους του σχολείου μας.

 Οι μαθητές την ώρα της δημιουργίας του στεφανιού:

Πρωτομαγιά ονομάζεται η πρώτη μέρα του Μαΐου, η οποία είναι μέρα αργίας (η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, για το εργατικό κίνημα είναι απεργία) για πολλές χώρες του κόσμου. Τις περισσότερες φορές η Πρωτομαγιά είναι συνώνυμη με την Παγκόσμια Μέρα των Εργατών (Εργατική Πρωτομαγιά), την ημέρα δηλαδή που τιμώνται οι αγώνες του εργατικού κινήματος.

H Εργατική Πρωτομαγιά καθιερώθηκε σαν παγκόσμια μέρα διεθνούς δράσης και αλληλεγγύης των εργαζομένων από το Διεθνές Σοσιαλιστικό Συνέδριο του Παρισιού στα 1890, αλλά γεννήθηκε στα 1886 στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι ρίζες της βρίσκονται στην πάλη των εργαζομένων για λιγότερες ώρες εργασίας. Η πρώτη εργατική ομοσπονδία που δημιουργήθηκε μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο, στο συνέδριό της τον Αύγουστο του 1866 διακήρυττε:

«Η πρώτη και μεγάλη ανάγκη των ημερών μας, να ελευθερωθεί αυτή η χώρα από την καπιταλιστική σκλαβιά, είναι να ψηφιστεί ένας νόμος σύμφωνα με τον οποίο το οχτάωρο θα είναι η κανονική εργάσιμη μέρα σε όλες τις πολιτείες της Αμερικανικής Ομοσπονδίας». Η 1η του Μάη του 1886 ήταν ένα μαζικό απεργιακό κίνημα. Μισό εκατομμύριο εργάτες κινητοποιήθηκαν με απεργίες και διαδηλώσεις σε μεγάλες και μικρές πόλεις. Το Σικάγο έκανε την πιο εντυπωσιακή Πρωτομαγιά, με 90.000 διαδηλωτές στους δρόμους. Η κινητοποίηση συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες, με όλο και περισσότερους κλάδους να εφαρμόζουν στην πράξη το οκτάωρο. Ήταν μέρες διεθνισμού, όπου διαφορετικές κοινότητες ενώθηκαν στον ίδιο στόχο: Στο Σικάγο 10.000 Βοημοί, Πολωνοί και Γερμανοί διαδήλωσαν με μουσική και σημαίες.

Ήταν μέρες αντιρατσισμού, αφού για πρώτη φορά σε πάρκα που ήταν κλειστά για τους Μαύρους οι απεργοί, λευκοί και μαύροι, κατέληγαν τις διαδηλώσεις μέσα σ' αυτά, κάνοντας τις εφημερίδες να γράφουν «έτσι οι Ιππότες της Εργασίας γκρέμισαν τα τείχη της προκατάληψης».

Ο εορτασμός όμως της Πρωτομαγιάς, έχει τις ρίζες του στις παγανιστικές εορτές του παρελθόντος. Πολλά από τα αρχαία έθιμα έχουν επιβιώσει μέχρι και σήμερα. Η σημασία της ημέρας της Πρωτομαγιάς για τους αρχαίους λαούς οφείλεται στο γεγονός πως ημερολογιακά (για το βόρειο ημισφαίριο) η πρώτη ημέρα του Μαΐου βρίσκεται ανάμεσα στην Εαρινή Ισημερία και το Θερινό Ηλιοστάσιο, τοποθετείται δηλαδή στην αρχή της άνοιξης.

H Πρωτομαγιά είναι από τις ελάχιστες γιορτές χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο που έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας, πιθανόν κατάλοιπο πανάρχαιων προχριστιανικών δοξασιών σχετικών με τη γονιμότητα και την καρποφορία της γης.

Χαρακτηριστικό ότι οι βασικές εκδηλώσεις της, όπως η έξοδος των ανθρώπων στην ύπαιθρο με συνοδεία χορών και τραγουδιών και το μάζεμα λουλουδιών για να πλεχτούν στεφάνια, τα οποία στη συνέχεια κρεμιούνται σε εμφανή θέση των σπιτιών, συναντώνται  στον λαϊκό πολιτισμό πολλών ευρωπαϊκών λαών.

Ένα από τα πιο τυπικά έθιμα της Πρωτομαγιάς, το μαγιάτικο κλαδί ή το στεφάνι, είναι πιθανόν να έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Είναι γνωστό ότι στην αρχαία Ελλάδα τέτοια κλαδιά ή στεφάνια τα χρησιμοποιούσαν πολύ συχνά. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι δεν έλειπαν από καμιά σημαντική εκδήλωση του δημόσιου, ιδιωτικού ή θρησκευτικού βίου. Επιπλέον είναι αξιοπρόσεκτο ότι η πιο σημαντική γιορτή ενός μήνα των αρχαίων, του Θαργηλιώνος, που πάνω - κάτω αντιστοιχούσε με τον δικό μας Μάιο, περιελάμβανε στα δρώμενά της την κατασκευή ενός κλαδιού ανάλογου με το μαγιάτικο. Πιο συγκεκριμένα, στα Θαργήλια, γιορτή που έδωσε και το όνομά της σ' ολόκληρο τον μήνα, σχημάτιζαν μια λατρευτική πομπή προς τιμήν του Ηλίου και των Ωρών (Εποχών), που συντελούν τα μέγιστα στην ωρίμανση των καρπών. Στην πομπή περιέφεραν ένα πράσινο κλαδί που μόλις είχε πετάξει φύλλα. Το τύλιγαν με ταινίες και πάνω του κρεμούσαν σύκα, διάφορα ψωμάκια και μικρά φλασκιά γεμάτα κρασί, λάδι και μέλι. Το κλαδί αυτό, η «ειρεσιώνη» των γραπτών πηγών, μοιάζει εξαιρετικά με το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, και αυτό μας το βεβαιώνει και το γεγονός ότι σε παλιότερες εποχές το τελευταίο το έφτιαχναν όχι με άνθη αλλά με κλαδιά οπωροφόρων δένδρων που έφεραν καρπούς και στα οποία αναρτούσαν κρεμμύδια και σκόρδα.

 Οι μαθητές με τα στεφάνια που έφτιαξαν:

 Τα στεφάνια στόλισαν τους τοίχους της τάξης…

την είσοδο της αίθουσας…

αλλά και το σχολείο...

Πρωτομαγιά, Διονύσιος Σολωμός

Του Μαΐου ροδοφαίνεται η μέρα

που ωραιότερη φύση ξυπνάει

και την κάνουν λαμπρά και γελάει

πρασινάδες, αχτίδες, νερά.

Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι

παιδιά κι άντρες, γυναίκες και γέροι

ασπροεντύματα, γέλια και κρότοι,

όλοι οι δρόμοι γιομάτοι χαρά.

Ναι, χαρείτε του χρόνου τη νιότη,

άνδρες, γέροι, γυναίκες παιδιά.

Κάστρο Κανήθου - Τάφος Γ.Σκαρίμπα

Την Πέμπτη 26 Απριλίου 2012 οι μαθητές της Α’ και της Β’ τάξης επισκέφθηκαν το Κάστρο Κανήθου και τον τάφο του Γ.Σκαρίμπα.

Λίγα λόγια για την ιστορία του κάστρου:

Οι επιστήμονες που ασχολούνται με την Ιστορία πιστεύουν ότι το κάστρο της Κανήθου (ή κάστρο Καράμπαμπα) έχει χτιστεί εκεί που κάποτε υπήρχε η αρχαία πόλη Κάνηθος, καθώς σώζονται σποραδικά ίχνη κτισμάτων και τάφων, στην επιφάνεια του εδάφους.
  

Πριν από το φρούριο που βλέπουμε σήμερα, είχαν χτιστεί άλλα κάστρα, τόσο από τους Βυζαντινούς, όσο και από τους Βενετούς. Το φρούριο που σώζεται σήμερα οικοδομήθηκε από τους Τούρκους το 1684, με σκοπό την προστασία της Χαλκίδας από τους Βενετούς. Σχεδιάστηκε από τον Βενετό Gerolimo Galopo και η αρχιτεκτονική του είναι περισσότερο Ευρωπαϊκή και λιγότερο Τουρκική.
  

Το φρούριο πολιορκήθηκε ανεπιτυχώς από τον Μοροζίνι το 1688 και οι Τούρκοι κατόρθωσαν να διατηρήσουν την κυριότητά του έως την απελευθέρωση της Ελλάδας, οπότε και το παρέδωσαν στο Ελληνικό κράτος.
  

Η θέση του είναι στρατηγική, καθώς ελέγχει τα στενά του Ευρίπου και την πόλη της Χαλκίδας. Στις επάλξεις διατηρούνται δύο ρωσικά κανόνια του 19ου αιώνα.
  

Στο ανατολικό τείχος του περιβόλου, μεταξύ της πύλης και του ανατολικού πύργου, βρίσκεται κωδωνοστάσιο, κτισμένο στη θέση όπου βρισκόταν η καμπάνα του συναγερμού του φρουρίου. Το μόνο καλά σωζόμενο κτίσμα μέσα στον περίβολο είναι ναός αφιερωμένος στον Προφήτη Ηλία, που χρονολογείται το 1895. Το δυτικό άκρο του τείχους καταλαμβάνει επτάπλευρος πύργος, η μεγαλοπρεπέστερη αμυντική κατασκευή του φρουρίου. Η είσοδος στον πύργο γίνεται από στενό καμαροσκεπή διάδρομο, που θυμίζει λαβύρινθο.

Οι μαθητές έξω από τον Προφήτη Ηλία.

Ξενάγηση στο μουσείο.

Οι μαθητές μέσα στο μουσείο.

Σκαρίμπας Γιάννης

Ο Γιάννης Σκαρίμπας γεννήθηκε στην Αγία Ευθυμία Παρνασσίδος στις 28 Σεπτεμβρίου 1893 και πέθανε στη Χαλκίδα στις 21 Ιανουαρίου 1984. Ήταν Έλληνας λογοτέχνης, κριτικός, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και πεζογράφος. 

  

Ο Γιάννης Σκαρίμπας ήταν γόνος ιστορικής οικογένειας από την Αγία Ευθυμία της Φωκίδας, αφού ο πατέρας του, Ευθύμιος Σκαρίμπας, ήταν απόγονος αγωνιστών της Επανάστασης του 1821. 

  

Πήγε Δημοτικό στο Αίγιο και τις ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στην Πάτρα στο Α' Γυμνάσιο Πατρών. 

  

Υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό ως ανθυπασπιστής στο 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων. Διορίστηκε τελωνοσταθμάρχης στην Ερέτρια (πρώην Νέα Ψαρά) και το 1915 εγκαταστάθηκε στη Χαλκίδα, για να εργαστεί εκεί ως εκτελωνιστής. 

  

Στα γράμματα εμφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1910 με ποιήματα και πεζά που δημοσίευσε σε διάφορα περιοδικά της Αθήνας και στις εφημερίδες Εύριπος και Εύβοια της Χαλκίδας, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Κάλλις Εσπερινός. Η πρώτη του επίσημη εμφάνιση με το πραγματικό του όνομα έγινε το 1929, όταν έλαβε το Α΄ βραβείο διηγήματος για το πεζό "Ο καπετάν Σουμερλής ο Στουραΐτης", το οποίο δημοσίευσε στο περιοδικό Ελληνικά Γράμματα. 

  

Ο μπαρμπα-Γιάννης Σκαρίμπας, όπως ήταν γνωστός στους φίλους του, έζησε όλη του τη ζωή στη Χαλκίδα και ταξίδεψε ελάχιστα. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1984 και τάφηκε στο κάστρο του Καράμπαμπα.

Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!

Καλό Πάσχα και καλή ξεκούραση σε όλους!

Μέχρι να ξαναβρεθούμε σας αφήνουμε με κάποιες από τις πασχαλινές δημιουργίες των μαθητών μας:

Όχι στην Ενδοσχολική Βία (μέρος ΙΙ)

Με σύνθημα “Η βία δεν είναι μαγκιά” τα παιδιά της Ε1 τάξης αυτοσχεδίασαν σε στίχους, μουσική και χορό συμμετέχοντας στην εκδήλωση του σχολείου μας κατά της ενδοσχολικής βίας. Συντονίστρια στην προσπάθειά τους η δασκάλα τους κα Σπανού Αικατερίνη.

Θυμάμαι όταν πήγαινα σχολείο όλο κέφι,
γέλια, χαρές, πειράγματα, όλα όπως πρέπει.
Τώρα τα πράγματα άλλαξαν, γεμίσαμε κακία,
βρισιές πολλές, μαλώματα, γέμισαν τα σχολεία.

Σήμερα ξεκίνησα να πάω στο σχολείο,
στο δρόμο μου συνάντησα το Νίκο τον αγρίο.
Με είδε, αγρίεψε, με έσπρωξε με κλότσησε
έβαλα τα κλάματα και τότε με κορόιδεψε.

Μια μέρα που καθόμουνα ήρεμα στο παγκάκι
Τότε με πλησίασε ο Πέτρος το μαγκάκι:
«Φύγε μου λέει από 'δω, δική μου είναι η θέση».
Έτρεξα φοβούμενος μήπως μου τις βρέξει.

Όταν ο Γιάννης έφτασε από την Αλβανία
κανένας δεν του μίλαγε, του φέρονταν αστεία.
«Με σένα εμείς δε θέλουμε να κάνουμε παρέα,
Στη χώρα σου αν γύριζες θα ήταν πιο ωραία.»

Άλλο δεν αντέχουμε… η αυλή να καθαρίσει.
Πήραμε απόφαση η βία να σταματήσει.
Κανείς δεν είναι μόνος του και είμαστε όλοι ίσοι.
Κανέναν δεν πληγώνουμε, κανείς δε μας φοβίζει.

«Η βία δεν είναι μαγκιά»

Δράσεις στην ώρα της Φιλαναγνωσίας (μέρος ΙΙ)

Την Τετάρτη 28 Μαρτίου οι μαθητές του σχολείου μας είχαν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τη συγγραφέα Ηρώ Παπαμόσχου στα πλαίσια των δράσεων του προγράμματος της φιλαναγνωσίας, που στοχεύουν να φέρουν σε επαφή το μαθητή με το λογοτεχνικό βιβλίο, να τον οδηγήσουν στην αισθητική εμπειρία, να διεγείρουν την αισθητική απόλαυση και να καλλιεργήσουν μια σχέση φιλίας μ’ αυτό.

Οι μαθητές μας πριν την επίσκεψη της συγγραφέα είχαν κάνει κάποια σχετική προετοιμασία από τους διαμεσολαβητές-δασκάλους τους. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της συγγραφέα είχαν την ευκαιρία να ακούσουν την ίδια να διαβάζει αποσπάσματα από τα βιβλία της:
Το πέρασμα της γάτας, μυθιστόρημα, εκδόσεις Πατάκη (1991) Βραβείο Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου

Ένα μωρό χωρίς όνομα, μυθιστόρημα, εκδόσεις Πατάκη (2004)

Στη σκιά του πύργου, μυθιστόρημα, εκδόσεις Πατάκη, αναθεωρημένη έκδοση( 2010)

έθεσαν ερωτήσεις, άκουσαν τις εμπειρίες της που αφορούσαν τη συγγραφή αυτών των βιβλίων, έγιναν και οι ίδιοι συμμέτοχοι των εμπειριών της και του κόσμου των ιδεών της. Ήταν γι’ αυτούς ένα πέρασμα από τον κόσμο των ανθρώπινων χαρακτήρων των βιβλίων της στο δικό τους προσωπικό κόσμο.
Ο διάλογος απ’ αυτή τη συνάντηση με τη συγγραφέα, η συνομιλία με τα βιβλία της και τους ήρωές της κινητοποίησαν το ενδιαφέρον, την περιέργεια και τη φαντασία των μαθητών μας.

Περιμένουν τώρα με ανυπομονησία την έκδοση του καινούριου βιβλίου της, όπως τους υποσχέθηκε.

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας:

Η συγγραφέας υπέγραψε στο τέλος τα βιβλία των μαθητών:

Οι μαθητές της Ε1 δώρισαν στη συγγραφέα ένα μπλοκ με ζωγραφιές τους εμπνευσμένες από τα βιβλία της: